Al generaties lang wordt de boerderij bewoond en bewerkt door familie de Lange. Gelegen aan de rand van het natuurgebied 'De Weerribben', was dit vroeger een onherbergzame streek. Mooi, maar armoedig. Turfwinning was tot 1920 van grote betekenis. Mensen leefden ook van de visserij en hadden een of meer koeien. Toen rond 1920 de turf op begon te raken, schakelden mensen geleidelijk over op rietteelt. Riet werd een belangrijke bron van inkomsten. Ook nu nog zijn er veel riettelers in de Weerribben. Familie de Lange legde zich toe op veehouderij en rietteelt. In 1915 nam Klaas de Lange het bedrijf over van zijn vader. 44 jaar later (1959) nam zijn zoon Harm de boerderij weer van hem over. Op dat moment telde het bedrijf 10 koeien, die allemaal 2 x per dag met de hand gemolken werden. De bussen met melk werden met de boot opgehaald en naar Blokzijl gebracht.

1959

Later, toen er een verharde weg kwam, werden de bussen met trekker en wagen gehaald. De melkrijder bracht om de twee weken het melkgeld mee in een envelop. In 1966 werd er een enorme vooruitgang geboekt op het bedrijf: er kwam een melkmachine.

In 1983 ging vader Harm in maatschap met zoon Klaas, die de dagelijkse leiding over de boerderij overnam en enkele jaren later zelfstandig verder ging. Op dat moment telde de boerderij zo'n 60 koeien en 30 ha. land. Al in 1984 kwamen vader en zoon tot de conclusie dat het zo niet verder kon met de landbouw in Nederland: te veel bestrijdingsmiddelen, teveel kunstmest, enz. Met dit inzicht en met het natuurgebied De Weerribben naast de deur, werd besloten om het bedrijf om te schakelen naar een biologische melkveehouderij. Deze beslissing was geen extreem grote stap, omdat al jaren gewerkt werd met beheersovereenkomsten met Staatsbosbeheer. Deze overeenkomsten houden in, dat de boer een stuk land bijvoorbeeld later in het seizoen maait, om vogels of planten te beschermen; of andere maatregelen treft ten gunste van de natuur. In deze periode werd het rietland afgestoten. De boerderij eiste zoveel tijd en aandacht, dat het beter was om het rietsnijden aan anderen over te laten. Het bleef overigens wel in de familie: Klaas' broer nam het over. In 1992 werd besloten om zelf (een gedeelte van) de melk te gaan verwerken tot zuivel. Het project liep boven verwachting en al gauw groeide het bedrijf uit z'n jasje. Om meer zuivel te kunnen produceren, moesten er natuurlijk ook meer koeien gemolken worden. Uitbreiding was erg moeilijk, omdat het erf inmiddels volgebouwd was, de natuur richting boerderij oprukte en ook vergunningen moeilijk te verkrijgen waren. Kortom: het werd tijd om te verplaatsen! In 2000 is er een nieuw bedrijf gebouwd op 1 km afstand van het oude.

In 2000 zijn de nieuwe bedrijfsgebouwen in gebruik genomen en in 2001 is het woonhuis betrokken. De grote stal biedt plaats aan 260 melkkoeien. Bij de bouw is veel aandacht besteed aan 'koecomfort' en diervriendelijkheid. Zo ligt er veel strooisel in de boxen om de koe een lekker ligbed te geven. Er is voldoende loopruimte en de stal is open aan de zijkanten, zodat er veel frisse lucht naar binnen kan. Tevens zijn er vier melkstations, waar de koeien zichzelf op kunnen aansluiten. De koeien kunnen dus zelf bepalen wanneer ze gemolken willen worden. Aan de hand van de hoeveelheid melk die de koe produceert, berekent de computer hoeveel krachtvoer zij nodig heeft. 's Zomers gaan de koeien de wei in. Er blijft verbinding met de stal, zodat zij ook dan zelf kunnen kiezen wanneer ze gemolken willen worden. Inmiddels telt het bedrijf zo'n 300 ha. land. Het grootste gedeelte hiervan is natuurgrond, die beheerd wordt voor Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten. Dit betekent dat het land niet optimaal gebruikt mag worden, maar dat er rekening gehouden moet worden met de vogels, de planten en de dieren. 's Zomers lopen de pinken, jonge koeien, 1 tot 2 jaar oud, die nog geen kalf gehad hebben, op deze gronden.

nu